third night

🌟🌟🌟🌟🌟

Yoongi jest już wyczerpany. Odnosi wrażenie, że jeśli przeczyta jeszcze jeden dokument, to jego oczy wypłyną.

Co jest z tym dzieciakiem?

Dlaczego po prostu nie może się zamknąć?

Opiera brodę o wewnętrzną stronę dłoni, zdejmując z nosa okulary. Od paru godzin siedzi nad tymi wszystkimi papierami. Tak samo, jak od paru godzin przeszkadzają mu krzyki dochodzące zza ściany obok. Krzyki tak wkurzające, że ma wrażenie, że zaraz rozsadzą mu głowę. Wrzaski z każdą sekundą przybierające na sile. Przynajmniej on to tak odczuwa, kiedy czyta po raz kolejny tę samą linijkę tekstu.

Ugh...

Wstaje nerwowo, zasuwając za sobą krzesło. Stuka kilka razy pięścią w ścianę i uśmiecha się do siebie, kiedy to pomaga. Pomaga na dosłownie parę sekund. Zaczyna chodzić po pokoju, próbując zebrać siłę. Dokładnie nie wie do czego. Może bardziej cierpliwość niż siłę. Może nawet to i to. Zresztą co to za różnica?

A gdyby go odwiedzić? Znaczy się, sprawdzić co tam się dzieje. 

Jednak zasiada z powrotem do biurka.

Po paru minutach wiercenia się na pomazanym mazakiem krześle zaczyna szperać po szafkach kuchennych w poszukiwaniu jakiegoś kubka. To nie tak, że idzie po to, aby pożyczyć cukier. Pfff, oczywiście, że nie. Tylko mąkę. Właściwie i tak mu się skończyła, a dzięki temu nie będzie musiał odwiedzać żadnego sklepu po drodze. Znaczy się i tak będzie musiał, ale w innym terminie. Nie dziś. Nie jutro. Tylko kiedyś tam w dalekiej przyszłości. Dokładniej wtedy, kiedy jego brzuch ponownie zażyczy sobie placków z jabłkami. A do tego będzie miał kolejny powód, aby sprawdzić co się dzieje u tego chłopaka.

Oczywiście nie wybrał jakiegoś tam pierwszego lepszego kubka. Tylko takiego z kumamonem, który dostał w prezencie od współpracowników z powodu jego awansu. Nikomu innemu się nim nie chwalił, bo nie miał za bardzo komu, więc może... Może zagada z nim na temat inny niż ten ''Jak ci idzie w pracy?, ''Ile uzupełniłeś dziś papierów?'', ''Naprawiłeś drukarkę?''. Zresztą, nie pójdzie z jakimś tam zwykłym szklanym kubkiem. Ogląda go dokładnie, upewniając się, czy na pewno jest czysty, po czym kieruje się do drzwi.

Do drzwi swoich, a zaraz do drzwi należących do tego idioty... Znaczy się, chłopaka z różowym włosami.

Wzdycha, kiedy staje naprzeciwko ładnie wypolerowanej czwórki. Kiedy staje naprzeciwko skrzynki na listy i kiedy staje naprzeciwko jego drzwi.

Zresztą, dlaczego ja się tak stresuje? Nie. Nie, ja się nie stresuje. Co, jeśli nie otworzy... Pukaj wreszcie!

Wyciera dłoń, która już zdążyła się spocić. Sprawdza kubek, przeczesuje palcami włosy i przygląda się swojemu odbiciu w telefonie. Wreszcie przykłada dłoń zaciśniętą w pięść do drewna i zawiesza się na chwilę.

To nie mój interes, co on tam wyprawia. Ale cholera, nie mogę się skupić na swojej pracy.

I puka. Odnosi wrażenie, że wokół słychać tylko pukanie, a te wszystkie odgłosy samochodów, dochodzące z podwórka i zza drzwi cichną. Gdy po paru minutach pukania dalej nie ma odpowiedzi, niemalże dobija się do drzwi.

Krzyki ustępują, a po chwili słyszy szuranie kapci. Yoongi czuje, że jego kości palców pulsują od stukania.

Słyszy jakiś trzask i przekręcanie zamka. Zauważa ruch klamki.

     — Hej?

     — D-d-dzień d-dobry — mówi chłopak, kiedy lekko uchyla drzwi.

Czuję się staro.

Chłopak nie patrzy w jego stronę. Nie patrzy, tylko ma spuszczoną głowę, jak jakiś szczeniak, który właśnie narobił na dywan albo pogryzł kapcia. Tylko że on nie jest szczeniakiem, więc raczej tego nie zrobił. Chyba. Zresztą nie jego sprawa, jakie ma hobby. Zauważa, że chłopak ma na sobie jasną koszulkę i dres tego samego koloru, a jego włosy znowu są roztrzepane.

To dlatego... Ma dziewczynę?

Kręci głową, próbując wyrzucić z głowy te wszystkie złe myśli. Chociaż to jest bardziej prawdopodobne.

     — Mogę pożyczyć szklankę soli? Znaczy się cukru. Mąki — uśmiecha się nerwowo, wystawiając w jego kierunku kubek, a chłopak wreszcie podnosi na niego wzrok.

O jejku, ale on ma dziecięce dłonie. Zauważa, gdy podaje mu kubek.

     — T-t-tak — zaczyna, otwierając przy tym drzwi jeszcze szerzej. — Z-z-zapraszam.

Mówi zmieszany, przesuwając się odrobinę, w ten sposób, aby Yoongi mógł zmieścić się w progu drzwi. Ten z kolei zastanawia się przez chwilę, ale jednak kiwa głową i wchodzi do mieszkania. Wchodzi do mieszkania i od razu czuje się skrępowany. Czuje się, jakby był tu niepotrzebny (bo był), jakby komuś przeszkodził (bo przeszkodził). Chłopak zamyka drzwi i omija go, aby zniknąć w kuchni. A Yoongi stoi. Stoi skrępowany z rękoma z tyłu. Buja się w przód i tył, rozglądając się po korytarzu.

Korytarz jak korytarz. Gdzieś w rogu stoi szafka na buty, wieszak z jednym płaszczem i prostokątne lustro zawieszone na kremowej ścianie. Zerka do lustra i krzywi się, kiedy zauważa stojący na baczność włos. Szybko przygładza go dłonią, po czym powraca do bujania się w tył i przód.

Zauważa, że nic nie wskazuje na to, by chłopak miał dziewczynę. Nie wygląda też, żeby mieszkał z rodziną. Wszystko wydaje się... spoko. Dlatego jeszcze bardziej zastanawia go to, dlaczego w takim razie młody zdziera gardło każdej nocy. No i dzisiejszego dnia. Dlaczego za każdym razem widuje go z roztrzepanymi włosami i worami pod oczami tak dużymi, że aż zastanawia się, czy jego wory nie mają worów.

     — M-m-mam tylko t-tyle — mówi, kiedy wraca.

Może jest na coś chory?

     — Kurczę, dzięki — szturcha go w ramię, gdy ten oddaje kubek w ręce Yoongiego.

Szturcha go, a chłopak nie wie jak zareagować. Nie wie jak zareagować na tak nagły nieoczekiwany ruch. Dlatego stara się uśmiechnąć. Stara się naprawdę i chociaż wychodzi mu tu okropnie, to spogląda na Yoongiego, lecz po chwili żałuje. Zamiast uśmiechu wychodzi mu grymas.

     — A, no tak, okey — mówi Yoongi i cofa się w kierunku drzwi. — Jeszcze raz dziękuję! Miłego dnia — dokańcza, po czym znika.

Znika, zamykając za sobą drzwi, dzielące go od chłopaka. Znika i szybko wchodzi do swojego mieszkania, opierając się o swoje drzwi plecami.

Dziwak. Dziwak. Dziwak.

Tego samego dnia Yoongi ponownie tonie w stercie papierów, jednak tym razem nie dokuczają mu żadne krzyki. Nie dokuczają mu żadne krzyki, lecz dźwięki muzyki klasycznej.

Chłopak za drzwiami z numerem cztery tej nocy nie śpi wcale. Nie śpi wcale, tylko cicho łka, próbując nie obudzić swojego sąsiada, który w przeciwieństwie do niego śpi spokojnie.

🌟🌟🌟🌟🌟