second night

🌕🌕🌕🌕🌕

Yoongi ma dość.

Ma dość swojego szefa, który co chwilę ma do niego jakieś pretensje. Ma jakieś pretensje, pomimo tego, że Yoongi wszystko robi dokładnie tak jak zawsze. Tak jak zawsze i tak jak powinno być. Ma dość wszystkiego, nawet tej przeklętej, słonecznej pogody. Dlatego niemalże wlecze się do swojego blokowiska. Ma ochotę skopać swoją torbę, w której znajduje się kolejna durna, niepotrzebna kupa papierów, a to wszystko musi przejrzeć na jutro. Jest zadowolony, że wreszcie będzie w swoim małym zaciszu, do momentu, gdy jak na złość spotyka po drodze swoją sąsiadkę.

Chryste... jeszcze ona.

     — Dzień dobry! — mówi kobieta, a on zaciska ze złości zęby. Po chwili jednak obraca się w jej stronę z najsłodszym ze swoich uśmiechów. Tak słodkim, że wrażliwszych mogą zaboleć zęby.

Myślał, że jeśli opuści głowę w dół, to sąsiadka wcale go nie zauważy. Ta... jasne.

     — Och, dzień dobry! Nie zauważyłem pani — mówi z fałszywym poczuciem winy i poprawia swoją przewieszoną przez ramię torbę, która zaczyna się zsuwać.

Yoongi kłamał. Rzadko, ale kłamał.

     — Właśnie sadziłam kwiaty. Myślę, że alstremeria... — no i w tym momencie jakimś cudem przestał jej słuchać, wyłączył się.

Nie wie, jak to się stało, że stoi w ten sposób już chyba z piętnaście minut i słucha, jak sąsiadka gada o tych alstremeriach, bratkach i innych kwiatkach. No tak jakoś wyszło, że on kompletnie się na tym nie zna i jakoś nie chce się znać. A przynajmniej to jego nie pociąga. Zresztą jak pamięta, każdy kwiat, który dostał od mamy wysychał, zanim Yoongi mrugnął. Nie rozumie, dlaczego tak się dzieje. Nie rozumiał i nie rozumie nadal. Jedyne kwiaty, jakie zna, to te, które dał swojej babci na urodziny wraz z zestawem tego, jak mu tam? Biovital? Coś takiego. Nie był drogi, akurat była promocja, więc co tam. Babcia była szczęśliwa, tak samo, jak on i jego portfel, a tulipany ładnie wyglądały na parapecie w glinianej doniczce.

Wyłącza swoje myślenie już w takim stopniu, że jedyne co robi, to macha głową rzucając co chwilę ''mhm'' i jakimś cudem okazuje się, że właśnie załatwił sobie pracę na weekend.

     — Znaczy się... — zaczyna, kiedy właśnie zrozumiał, co zrobił. Odrywa się od ściany, o którą już zdążył się oprzeć.

     — Naprawdę dziękuję!

Przecież się teraz nie wycofa. To nie w jego stylu.

    — Huh, nie ma sprawy...

Drapie się nerwowo po karku, przeklinając siebie pod nosem.

     — Przez tego chłopaka obok. Wiesz, o którego chodzi, prawda? Nie mogę spokojnie spać. Drze się całą noc. Jak opętany! Przez co teraz jestem bardziej zmęczona, niż byłam. Ehhh... dałabym radę sama, ale wiesz, stare kości — mówi i podnosi głowę, spoglądając mu w oczy. Spoglądając mu w oczy, w ten sposób, jakby przynajmniej chciała wyssać jego duszę. — Zresztą ty jesteś młody, to inaczej odczuwasz zmęczenie.

No, tak. Oczywiście.

Pośpiesznie dziękuje kobiecie za rozmowę i tłumaczy się tym, że musi już iść, bo ma do nakarmienia koty. Nie ma kotów, ale co to za różnica? Zresztą nie mówił o kotach, tylko bardziej o sobie.

Wlecze się po schodach i cieszy się z tego, że nie mieszka na piątym piętrze. Tylko na drugim. Na drugim, tuż obok jakiegoś idioty, który bawi się w ''Krzyknij najgłośniej, jak tylko potrafisz o trzeciej w nocy! Zabawa gwarantowana.''.

W połowie drogi już nawet nie wlecze, a bardziej czołga się po ostatnich schodach i kiedy ma wreszcie otworzyć swoje drzwi, w zamian otwierają się te obok.

Drzwi się otwierają, a Yoongi zauważa stojącego w progu chłopaka.

Chłopak nie rusza się, tak samo, jak Yoongi. Widocznie nie spodziewał się tego, że kogoś spotka na drodze. Właściwie Yoongi też się tego nie spodziewał.

Zauważa, że chłopak ma roztrzepane, różowe włosy. Opuchnięte policzki, duże wory pod lekko czerwonymi oczami i chorobliwie bladą skórę.

Wzrusza obojętnie ramionami, kiedy tamten się nie odzywa. Odwraca od niego wzrok i zaczyna szukać w torbie klucza. Uśmiecha się do siebie, słysząc westchnięcie chłopaka, który po chwili spokojnie sprawdza skrzynkę pocztową, umieszczoną na jego drzwiach. Jednak, kiedy na chwilę zerka na niego, ten wykonuje tak ostrożne ruchy, że to sprawia, że Yoongi się wkurza. Wkurza się, bo to jest irytujące. Wygląda to tak, jakby chłopak się starał, aby nie było go słychać. Ale słychać... cholera słychać i to dobrze.

     — Wiesz, że cisza nocna obowiązuje. Wszystkich — podkreśla ostatnie słowo, wkładając kluczyk do zamka.

     — C-c-co... — zaczyna, zatrzymując się w miejscu.

Zatrzymuje się w miejscu, tyłem do niego. Tyłem do niego, tak, że nie może zobaczyć jego powoli trzęsących się ze strachu dłoni. Jego drżącej wargi i powoli zapełniających się łzami oczu.

     — Po prostu trzymaj się panujących tu zasad — Yoongi otwiera drzwi i cieszy się, że wreszcie odpocznie. A... jednak nie. Przypomina sobie, że ma do przejrzenia stertę jakichś papierów. Na co, to komu... — Zresztą, chodzę do pracy i zrozum. Spanie tylko trzy godziny jest wyczerpujące.

Kończy.

Kończy i pozostaje tylko cisza. Yoongi przekręca oczami, stawiając już pierwszy krok w swoim domu. Jednak zatrzymuje się, kiedy coś słyszy. Słyszy szept, tak delikatny, że ma wrażenie, że brzmi jak cicho dzwoniące dzwoneczki.

     — Przepraszam — odpowiada.

     — Po prostu bądź odrobinę ciszej. Innym razem może się to skończyć policją i to już nie z mojej winy.

Kiedy nastaje noc, Yoongi zasypia spokojnie. Yoongi zasypia spokojnie, a chłopak za ścianą nie zasypia w ogóle.

🌕🌕🌕🌕🌕