fourth night

🌙🌙🌙🌙🌙

Yoongi jest zmieszany. Nie wie co ze sobą zrobić, jest zawstydzony i odnosi wrażenie, że prędzej on niż te wszystkie kwiaty ułożone w szeregu znajdzie się pod ziemią.

Co ja tu właściwie robię?

Czuje się dziwnie, mając na sobie gumowe rękawiczki sięgające niemalże po same pachy i czerwone kalosze w czarne kropki. Niestety innych wzorów w sklepie nie było, przez co musi męczyć się z takimi, a nie innymi. Takimi mniej cool. Znaczy się były, jednak sprzedawczyni widocznie myślała, że buty są dla jego dziewczyny, a nie dla niego. Problem w tym, że on nie ma dziewczyny. Nie ma dziewczyny ani chęci do życia, stojąc tutaj w takim stroju.

     — Co to? — mówi i przygląda się przedmiotowi przypominającemu siekierkę, który sąsiadka wciska mu w dłonie.

     — Motyczka.

     — No tak... Motyczka — uśmiecha się nerwowo i przeczesuje niedbale włosy do tyłu.

Przecież wiedziałem co to...

Modli się, aby nikt z pracy nie zauważył go w takim stroju. Co prawda nie ma na sobie crocsów, słomianego kapelusza i fartuszka a obok niego nie stoi taczka z tymi wszystkimi innymi odmianami siekiery: łopatami, grabkami i innymi rzeczami. Mogło być gorzej. Niby nie ma w tym nic złego i obciachowego, ale jak dla Yoongiego, który pracuje w dość dobrej i popularnej w Seulu firmie, gdzie nosi się drogie, odprasowane garnitury, jest problem. Tak nie wyglądają poważne osoby.

     — Na początku musimy wypielić, a potem wyznaczyć grządki — mówi starsza pani, wskazując dłonią na jakieś kwiatki.

     — Miał nam pomagać jeszcze ten spod czwórki, ale wymigał się od roboty, tłumacząc się, że źle się czuje — zaczyna i chwyta w dłonie siekierę. Znaczy się motyczkę. Co to w sumie za różnica?

Przez chwilę udaje, że coś robi, rozglądając się dyskretnie na boki. Jednak po jakimś czasie rzeczywiście bierze się do roboty, rozkopując niemalże wszystko. Po chwili zastyga w bezruchu, stwierdzając, że takie długie z czerwonymi płatkami, chyba jest kwiatem, a nie chwastem i powinno jednak dalej rosnąć. Rosnąć, a przede wszystkim ładnie wyglądać. Dlatego zaraz zaczyna baczniej obserwować sąsiadkę, która robi wszystko tak szybko i sprawnie, jakby rzeczywiście przez całe swoje życie siedziała tylko i wyłącznie przed domem, uprawiając swoją rabatkę z kwiatami.

Po paru minutach maksymalnego skupienia na staruszce nawet nie czuje, kiedy machanie motyczką wciąga go tak mocno, że prawie prześciga sąsiadkę i zaczyna robić to niemalże tak dobrze, jak ona. W pewnym momencie zaczyna myśleć o tym chłopaku spod czwórki. O tym przeklętym idiocie spod czwórki. Zaczyna myśleć o nim i o tym, co niby się stało, że nie pracuje razem z nimi? Co musiało się stać, że poczuł się źle? Po prostu jest ciekawy. Jest tylko ciekawy.

     — O cholera — szepcze, kiedy uderza się motyczką w stopę, tym samym robiąc na kaloszku dość sporych rozmiarów skazę.

Podnosi głowę do góry, sycząc z bólu. Podnosi głowę do góry i spotyka się ze wzrokiem różowo-włosego chłopca, który obserwuje go przez wpółprzysłonięte roletą okno. Nawet z tej odległości można zauważyć roztrzepane włosy i wyraźne wory pod oczami chłopaka. Jednak gdyby był jeszcze bliżej, mógłby zauważyć wilgotne od łez policzki i drżące ze strachu wargi. Mógł zauważyć opuchnięte powieki i trzęsące się dłonie.

Trzyma sznurek od rolety. Trzyma go do momentu, gdy w końcu wskazuje na Yoongiego palcem, a ten unosi pytająco brwi. Palec chłopca wędruje w stronę Yoongiego, a potem z powrotem na jego nos, trąc go.

Co?

Przeciera go jeszcze raz oraz ponownie wskazuje na Yoongiego i tak w kółko, do momentu, aż sąsiadka zaczyna się prostować, marudząc na swoje stare i zmęczone plecy. Po chwili znika, zasłaniając okno roletą. Znika tak szybko, że Yoongi nie jest w stanie zauważyć krótkiego uśmiechu, który pojawia się na moment na jego twarzy. Potem do jego uszu dolatuje cicha melodia muzyki klasycznej, która wydobywa się przez jego lekko otwarte okno.

Pogubił się w jego zachowaniu. Odruchowo marszczy brwi, w skupieniu obserwując zasłonięte roletą okno, a w środku ma cichą nadzieję, że różowo-włosy jeszcze raz, chociaż na chwilę pojawi się w nim.

Kiedy wraca do domu i przygląda się swojemu odbiciu w lustrze, uśmiecha się do siebie. Uśmiecha się do siebie, widząc brudny nos.

Yoongi zasypia szybko, gdy tylko nastaje noc. Yoongi zasypia szybko zmęczony dniem, a chłopak za ścianą leży na łóżku, wpatrując się w sufit.

🌙🌙🌙🌙🌙