fifth night

💫💫💫💫💫

Yoongi jest zmęczony dniem. Ma obolały kark i marzy tylko o tym, aby zasnąć i spać przynajmniej piętnaście godzin.

Potrzebuję snu. Potrzebuję snu, a jednocześnie jeszcze więcej czasu.

Ma na sobie te śmieszne, puchate skarpetki, które zazwyczaj robią babcie na drutach, czasami marnując nawet cały dzień, aby zrobić je z miłością i dokładnością co do jednej pętelki. Jednak jego skarpety są trochę inne. Jego skarpety są inne, bo wcale nie są robione przez babcie ani przede wszystkim ręcznie. Maszyna robiąc te wszystkie skarpety hurtowo nie tworzyła ich z miłością i dokładnością, skoro na pięcie znajduje się sporych rozmiarów dziura.

Wstał aby zgasić światło. Szybko położył się na łóżku i schował się pod kołdrę. Schował się pod kołdrę po same uszy. Czując przyjemną miękkość pościeli, wzdycha z ulgą, uśmiechając się do siebie. Uśmiecha się do siebie wiedząc, że zaraz odpocznie po całym męczącym dniu. Po dniu przepełnionym papierami do wypełnienia, długopisami oraz tymi okropnymi twarzami ze swojej przeklętej pracy.

W pokoju jest ciemno. Jednak nie na tyle, aby nie móc zauważyć stojącej niedaleko lampy. Światła samochodów odbijają się po jego ścianach, a stłumione dźwięki miasta cicho przedzierają się przez szczelnie zamknięte okno.

Yoongi czuje się, jakby przynajmniej wstąpił do raju... Albo przynajmniej do piekła, kiedy ponownie słyszy krzyk dochodzący zza ściany obok.

Ma wrażenie, że zaraz wyjdzie z siebie i stanie obok. Czuje, że zaraz coś rozwali albo nawet i kogoś. Słysząc ten cholerny krzyk przeklina pod nosem tak ostro, że aż sam się dziwi, od kogo oraz gdzie tak się nauczył. Odnosi wrażenie, że jego oczy są opuchnięte i suche, przez co lekko pieką. Dlatego uderza z całych sił w ścianę, ale to nie pomaga. Nie pomaga i Yoongi jest pewny, że jeszcze parę minut i samodzielnie zburzy tę ścianę, aby tylko pozbyć się tego przeklętego krzyku.

Yoongi rzuca się na łóżku, chowając głowę pod poduszkę, zatykając uszy palcami. Oczywiście to nie pomaga, więc wstaje. Wstaje z łóżka i kieruje się w stronę drzwi wyjściowych, zabierając po drodze telefon. Nawet nie przejmuje się tym, aby zapalić sobie światło! Czuje, jak coś w nim pulsuje i czuje, jak jego serce bije bardzo szybko, kiedy tylko znajduje się przed cholernymi drzwiami z numerem cztery. Jest pewny, że znienawidzi numeru cztery. Jest pewny, że znienawidzi tych drzwi, tego numeru, tą skrzynkę na listy i wkurzającego do granic wytrzymałości gospodarza o idiotycznych włosach, idiotycznym wyglądzie i dziecięcych dłoniach.

Nawet nie przejmuje się tym, jak wygląda, mając roztrzepane włosy, piżamę w kaczuszki i dziurawe, mięciusie skarpetki w niebiesko-zielono-białe pasy. W jednej dłoni kurczowo trzyma telefon, a drugą kieruje w stronę drzwi, aby mocno w nie zapukać. Puka tak mocno, że syczy z bólu, który odczuwa w kostkach palców. Po pewnym czasie słyszy jego kroki. Przez co prostuje się, wypinając klatkę piersiową do przodu, mając nadzieję, że dzięki temu będzie wyglądać groźniej.

Tylko nie wie dlaczego milknie, a cała jego pewność znika, kiedy zauważa uchylające się powoli drzwi. Poprzez niewielką szparę dostrzega jego opuchniętą twarz oraz wory pod oczami. Jednak po chwili przypomina sobie, po co tu przyszedł. Powraca odwaga, gdy odwraca wzrok od twarzy chłopca, który wygląda, jakby miał się zaraz rozpłakać na jego oczach. Nie patrzy i odblokowuje telefon, wpisując odpowiedni numer.

     — D-dobry w-w-wiecz... — zaczyna spuszczając swój wzrok, a Yoongi prycha pod nosem. Prycha pod nosem, bo jest pewny, że chłopak będzie teraz udawał, że nic takiego się nie stało.

     — Ostrzegałem — wtrąca i jest blisko, aby nacisnąć na zieloną słuchawkę. — Ostrzegałem cię, że jeszcze raz i wezwę policję.

     — J-j-ja przepraszam! P-p-przeprasz-a-am! — tłumaczy się, a Yoongi udaje, że nie słyszy łamiącego się głosu.

     — Cholera jasna! Ja pracuję! Chodzę do tej jebanej pracy i potrzebuję odpowiedniej ilości snu, ale jakiś rozwydrzony bachor mi to psuje. Psuje mi to każdej gównianej nocy.

     — P-p-przepraszam! T-to ostatni raz, n-naprawdę, o-obiecuje. P-p-przepraszam, p-przepraszam, p-p-przepraszam!

Yoongi wzdycha, ale nadal nie patrzy w oczy chłopca. Od momentu otworzenia drzwi, nie zerknął na niego. Nie wie, czy chce na niego patrzeć. Nie wie, czy jest na tyle odważny, aby na niego spojrzeć. Nie robi tego, kiedy chłopiec przeprasza go. Nie robi tego, kiedy ten zanosi się płaczem. Powoli zaczyna się czuć skrępowany.

Dalej nie potrafi mu spojrzeć w oczy, więc dlatego blokuje telefon, odwracając się do niego tyłem. Nie chce patrzeć na to, jak tamten za wszelką cenę próbuje zapanować nad płaczem, wstrzymując oddech, czy wycierając co chwilę policzki koszulą do spania. Po prostu marzy o tym, aby móc się w końcu wyspać. Marzy o tym, aby móc utonąć w morzu pościeli i poduszek i zasnąć. Po prostu usnąć.

     — Trzymam cię za słowo — mówi, kierując się w stronę drzwi.

     — B-b-bardzo p-p-przepraszam.

To są ostatnie słowa, które słyszy Yoongi, zanim znika za swoimi drzwiami, nie odpowiadając. To ostatnie słowa, które będą nawiedzać Yoongiego w snach, czy w czasie pracy.

Tej nocy Yoongi zasypia dopiero po paru minutach wiercenia się na łóżku, a chłopak za ścianą robi wszystko, aby tylko nie zasnąć i nie obudzić swojego sąsiada.

💫 💫 💫 💫 💫